Do przepełnionego tramwaju wsiadły dwie starsze kobiety, które wymownie stanęły nad dwoma siedzącymi młodymi mężczyznami, zaczęły postękiwać, coś gadały. Mężczyźni byli obcokrajowcami i nie rozumieli, co kobiety mówią, ale domyślili się, że chodzi o to, by ustąpili im miejsca.

„Było to w latach 70-tych lub 80-tych XX wieku. Wieczorną porą pewna pani oczekiwała na autobus na przystanku na Tarchominie. W pewnym momencie podszedł do niej jegomość i zadał niezbyt jasne pytanie, brzmiące: «haszło?». Nie wiedząc, o co właściwie chodzi, pani poprosiła o powtórzenie pytania, jednak ponownie usłyszała tylko: «haszło?» [...]

[...] jej kolega wybrał się ze swoją dziewczyną do ikei w celu zakupu karnisza. Wracali tramwajem, a że panował duży ścisk, chłopak postawił drążek pionowo. Po kilku przystankach, gdy chciał wysiąść, okazało się, że wiele osób trzyma się karnisza myśląc, że jest on częścią tramwaju :) [...]

Jedna z popularniejszych legend miejskich o globalnym zasięgu dotyczy zdechłego zwierzęcia, psa lub kota. Pupil kończy swój żywot, jego właściciel nie za bardzo wie, co zrobić z zewłokiem, w końcu pakuje go do walizy (albo do pudła) i udaje się w podróż środkami komunikacji miejskiej...

Rzecz działa się rzekomo w Poznaniu. Do autobusu wsiadł Murzyn, zajął miejsce, a siedząca obok starsza kobieta zaczęła mruczeć pod nosem skierowane w przestrzeń rasistowskie obelgi. Facet przez chwilę nie reagował, ale gdy do autobusu wsiadła kontrola, zabrał kobiecie jej bilet...