Podsłuchujemy internetowy głuchy telefon: listy łańcuszki, miejskie legendy, pogłoski, mistyfikacje, faktoidy, owcze pędy i koty w butelkach.

Ja osobiście natknąłem się na podobny wątek w prasie kobiecej, otóż czytelniczka nadesłała do redakcji opowiadanie, w której jej ukochany mężczyzna wychodził wyrzucić śmieci i potem już nigdy nie wrócił.

Osobiście to przeżyłem :)
Może nie do końca w ten sposób... W 1986 roku wyjeżdżaliśmy na koncert to Jarocina. Jednego kolegi nie chciała mama puścić. Przygotował sobie wcześniej rzeczy na wyjazd w komórce na podwórku. I godzinę przed odjazdem pociągu wyszedł w kapciach wyrzucić śmieci. Oczywiście do komórki - tam się przebrał i pojechał z nami...
:)

Słyszałam wersję, w której to znajomy znajomych pojechał z ekipą na Woodstock i postanowił zostać w Kostrzynie - znalazł pracę, a do rodzinnej miejscowości wrócił rok później ;]

Przypomina mi to jeden z odcinków sitkomu "Graczykowie" pt "Rudy Zboczeniec" o sobowtórze Wieśka Graczyka który to sobowtór w rudej peruce krążył po osiedlu bez spodni (w majtkach), rzekomo zgubił się wynosząc śmieci i odwiedzał kolejne miszkania z pytaniem 'czy ja tu przypadkiem nie mieszkam?'. A z literatury SF fragment powieści Juliusza Verne'a "Łowcy Meteorów" (La Chasse au météore) z 1901 r chyba gdzie jeden z bohaterów, zwariowany wynalazca o wdzięcznym imieniu Zefiryn Xirdal wyszedłszy na chwilę z domu (gdzie zostawił swój wynalazek w trakcie rozruchu) spotyka kolegę i od razu wsiada z nim do pociągu jadąc nad morze. Zacytuję kawałek bo ma to coś w sobie "Pobyt na wybrzeżu morskim przeszedł mu najprzyjemniej i może byłby go przedłużył, gdyby 12 dni po przybyciu nie przyszła mu była do głowy osobliwa zachcianka zmiany bielizny. Zmusiło go to do otworzenia swego pakunku, w którym, ku wielkiemu swemu zdziwieniu, znalazł 27 słoików [chyba z chemikaliami](...) Powoli jednak, nawiązawszy nić wypadków, przypomniał sobie o swym projekcie ogniwa elektrycznego, do którego w swym czasie tak się był zapalił, a o którym tak całkowicie zapomniał. Za karę wymierzył sobie kilka silnych uderzeń pięścią i szybko zawinąwszy paczkę, opuścił [swego kolegę] Marcela Leroux, udając się wprost do Paryża. (...) Paczkę swoją z cenną zawartością 27 słoików związał z tak wyszukaną starannością, że rozleciała się z niezmiernym hałasem na asfalt stacji. Hałas ów przeraził dwieście osób, które sądziły, że to zamach [terrorystyczny].(...) Klęska ta miała przynajmniej tę dobrą stronę, że przypomniała mu, w jakim celu znajduje się obecnie w Paryżu. Natychmiast (...) kupił 27 nowych słoików i zabrał od stolarza zamówioną ramę, gotową od dziesięciu dni. Zaopatrzony w te sprawunki i spragniony rozpoczęcia doświadczeń, otworzył z pośpiechem drzwi mieszkania. Ale na progu stanął jak wryty na widok maszyny, której reflektor obrócony był w stronę zenitu.(...) [Z wrażenia] wypuścił z rąk pakunki, które, podlegając zwykłym prawom ciążenia, skierowały się w prostej linii ku środkowi ziemi i bez wątpienia byłyby się tam znalazły, gdyby nie znajdująca się na ich drodze podłoga..."

Krąży też i inna historia z kapciami i wiaderkiem w tle. Mianowicie mąż "jedzie w delegację" ale tak naprawdę udaje się na kilka dni do sąsiadki w bloku lub w każdym razie na tym samym osiedlu. I podczas wyrzucania sąsiadce śmieci myli się i w kapciach i wiaderkiem wraca do własnego mieszkania :)