Podsłuchujemy internetowy głuchy telefon: listy łańcuszki, miejskie legendy, pogłoski, mistyfikacje, faktoidy, owcze pędy i koty w butelkach.

Muszę powiedzieć, że ta UL podoba mi się chyba najbardziej ze wszystkich przeczytanych dotychczas, bo jest najbardziej prawdopodobna, a przy tym mega absurdalna.

BTW: Gratuluję kawałka dobrej roboty, jakim jest ta strona. Byle tak dalej.

... i mogła przydarzyć się wielu ludziom. Ja słyszałam ją od jednej doktorantki na zajęciach - dotyczyła faceta, który jechał tramwajem w Bydgoszczy i wiózł rurę, która miała taki sam kolor, jak rury w tramwajach bydgoskich. Opowiadająca była naocznym świadkiem tego zdarzenia, a z tego jak się zaśmiewała opowiadając nam je, wnioskuję, że naprawdę to widziała. Ona jechała tym tramwajem wcześniej niż ten pan, więc nie popełniła tej pomyłki, ale ludzie, którzy wsiadali po nim, faktycznie chwytali się rury. Wtedy ten pan - dość opryskliwie - mówił: "niech się pani tego nie trzyma" albo "niech pan bierze łapy", na co ludzie reagowali oburzeniem. W końcu zmęczył się tą obroną swojej rury i przestał reagować, za to pasażerowie, którzy zorientowali się już o co chodzi, bacznie obserwowali wszystkich wsiadających i gdy ktoś chwycił rurę - po tramwaju przechodziła salwa śmiechu:-)
W końcu pan wysiadł - z pewnym trudem, bo musiał wyrwać swoją rurę z uścisku kilku osób - i został pożegnany kolejną salwą śmiechu:-)

Widziałem podobne zdarzenie w Krakowie, kiedy młody mężczyzna jechał wieczorem z halabardą (prawdopodobnie do jakiejś chińskiej sztuki walki, broń miała zabezpieczone pokrowcem ostrze), którą trzymał pionowo. Kilka pań chwyciło za broń powodując ogólne wybuchy radości. Pan z halabardą też się przy tym nieźle bawił.

Jechałam z bratem tramwajem w Warszawie. On jest w bractwie rycerskim i maiła ze sobą wielgachny łuk. Jakaś pani weszła do tramwaju i się złapała za ten łuk zamiast za drążek. Ale szybko się kobieta zorientowała- już przy pierwszym hamowaniu...

moja siostrę wzięto kiedyś w autobusie za ślepą, gdy wiozła ze sklepu biały kij od szczotki, kupiony na przecenie w innej części miasta. Choć dziś sądzę, że ktoś chyba sobie tu żartował.

Słyszałem tę opowieść w lekko zmodyfikowanej wersji (mniej więcej lata 1990 - 1991). Zmiana polegała na tym, że "udawany" drążek nie znalazł się w autobusie przypadkowo, ale rozmyślnie. Ludzie z technikum wynosili aluminiowe rury z zajęć i za pomocą tychże rurek dostawiali w autobusie rzekome "poręcze", czekając aż chwycą się ich inni pasażerowie. Pointa była taka, że jak już wystarczająco dużo osób trzymało się drążka, wówczas "sprawcy" oddalali się na bezpieczną odległość pozostawiając fałszywą poręcz własnemu losowi. Oczywiście najbardziej bawiły ich reakcje pasażerów, sprzeczki i szukanie właściciela drążka.

Ta anegdota jest znacznie starsza. Znalazłem ją w książce - zbiorze felietonów autorstwa Stefana Wiecheckiego "Wiecha". Tytułu książki nie pomnę, lecz z pewnością była wydana u schyłku lat 60tych lub w początku 70tych. Felieton opisywał, jak pewna starsza pasażerka wsiadła do tramwaju z drewnianym karniszem (wówczas poręcze były robione z drewna) i po kilku pomyłkach i wywrotkach pasażerów próbujących wyrwać starszej pani karnisz jeden z nich karnisz złamał. Oczywiście doszło do awantury, pani zaatakowała sprawcę, w końcu ułamany kawałek broni został wojowniczej pani odebrany siłą.

Jak widzę legenda rozpoczęła własne życie, zmienił się pojazd i materiał ale idea w zasadzie jest ta sama.

może tu trzeba szukać żródła?

Zresztą u Wiecha można znaleźć więcej tego typu ciekawych opowieści. Zainteresowanym polecam historyjkę, jak to jakiś rolnik wiózł tramwajem prosiaka w worku. Wystraszone prosie wyrwało się i biegało po wagonie wywracając pasażerów.

Czy fakt, że jakaś historyjka funkcjonuje jako mem, replikowany w opowistkach i anagdotkach musi oznaczą, że nie mogła się wydarzyć faktycznie? Nie musi. Ba, śmiem zakładać, że ta konkretna zdarzyła się wiele razy. Statystyka prawdopodobieństwa podpowiada, że sytuacja, gdy ktoś wiezie jaką rurę środkami komunikacji nie należy do rzadkości. Pewność opieram na tym, że raz sam byłem świadkiem takiego wydarzenia. Było to w drugiej połowie lat '90, facet wiózł autobusem rurę metalową o długości ok. 2m, logiczne, że trzymał ją pionowo. A że nawet średnicą przypominała te rurki, które montuje się w autobusach do trzymania, możecie sobie wyobrazić, ile było śmiechu, jak ludzie się za to łapali... Sądzę, że ci, co to widzieli, przystąpili potem radośnie do opowiadania tej historii... Jak widać, w każdej legendzie - nawet miejskiej, jest ziarnko (ziarnka) prawdy. Czyli kto wie, jak to z tą wołgą było... :)

Sam kiedyś widziałem coś takiego, chyba w tramwaju. Pewien facet przechodząc złapał się przelotnie jakiejś drewnianej tyczki trzymanej pionowo przez kogoś innego. A nie było tłoku. W następnej sekundzie będąc już dalej puściwszy ją zrozumiał, obrócił się i wszyscy włącznie z nim wybuchnęli śmiechem.