Podsłuchujemy internetowy głuchy telefon: listy łańcuszki, miejskie legendy, pogłoski, mistyfikacje, faktoidy, owcze pędy i koty w butelkach.

słyszłam to w 2002 czy 2003 roku w Olsztynie, ale że sporo tam studentów więc dokładnie nie wiem skąd przywędrowało, opowiadała koleżanka z ciechocinka, której to chłopakowi opowiadał jego kolega, ale juz nie wiem niestety skąd był... wersja że działo się to w Polsce w autobusie...

Znam to jako zart/dowcip. Jestem przekonany ze wiele osob wlasnie tak to pierwszy raz slyszalo i opowiadajac przeksztalcalo w prawdziwa historyjke.

Mam koleżankę, która twierdzi, że była świadkiem takiego wydarzenia i potem je opisała w internecie. Stąd ta historia miała zacząć krążyć po Polsce ;)

Hmm, ja to słyszałem jako autentyk. Co więcej wskazana była konkretna osoba jako ten "plujący" (uczeń liceum a nie student). Byłoby bardzo dziwne, gdyby to była legenda, bo osobę opowiadającą znam aż nadto dobrze (rodzina, nie chcę podawać szczegółów), bohatera wprawdzie nie znam osobiście, ale też znam jego rodzinę. Niestety nie pamiętam środka transportu (na pewno nie trolejbus). Wreszcie czas i miejsce - na pewno Łódź, co do czasu to w grę wchodzi okres lat 90-94 (z uwagi na pozostałe okoliczności znane mi z tego opowiadania, szczególnie osoby plującego).

Później tą samą historię słyszałem zarówno jako bliżej nieokreśloną anegdotkę (znajomy znajomego widział w autobusie...) jak i jako niezależny dowcip. Jednak wersja pierwsza była naprawdę dokładna i z mojego punktu widzenia z pewnego źródła.

Pozdrawiam

Przywodzi mi to na myśl scenkę z Przedwiośnia Żeromskiego. Ta sama sytuacja, tylko sto lat temu - niesforny dzieciak, powóz, pasażer naprzeciwko któremu chłopczyk czyni złośliwości - tylko że matka była zakłopotana zachowaniem synka, a bohater każe zatrzmać powóz, wyciąga chłopaczka i daje mu solidne lanie. No i ani słowa o wychowaniu bezstresowym.

Tak wogóle to pojęcie "bezstresowego wychowania" rozumianego jako permysywizm pochodzi z legendy miejskiej - jednej z niewielu sukcesów propagandy PRL. W latach 80 i 90 wielu ludzi wierzyło, że za oceanem zapanowała moda na tego typu wychowanie, że poważni "amerykańscy naukowcy" to zalecają. W dyskusjach było to zwykle sposobem na usprawiedliwianie bicia własnych dzieci na zasadzie fałszywej dychotomii.

Ja, moja matka oraz moja babcia (lecz nie matka mojej matki) byliśmy świadkami podobnej sytuacji z tym, że dziecko wrzeszczało bo nie podobało mu się to, iż ludzie zajmują siedzenia również z tyłu autobusu (gdzie byli m. in. oni oraz my). Tłoku nie było (przynajmniej w mojej ocenie). Miejsce siedzące zajmował ten kto chciał - nawet kila pozostawało wolnych (zarówno z przodu jak i z tyłu pojazdu). Mały chłopiec chciał chyba aby cały tył autobusu był dla niego. Jego matka (bo zakładam, że to była matka ;p) na początku zwracała mu uwagę ale potem przestała reagować na krzyki synka. Po pewnym czasie młody facet (mniej więcej w moim wieku – 19 lat) wysiadając z autobusu przykleił na matce na czole gumę i rzucił znanym nam tutaj tekstem o bezstresowym wychowaniu.

Wg mnie trudno tutaj mówić o „miejskiej legendzie”. Nie jest trudne znaleźć się w podobnej sytuacji. Matki mają problem z małymi dziećmi wszędzie. Zagadką pozostanie tylko gdzie taka sytuacja miała miejsce po raz pierwszy. To taka sama tajemnica jak różne nagrania dźwiękowe oraz filmiki krążące po sieci więc wg mnie trudno dociec prawdy. Ja również mógłbym tak zareagować wyczekując sytuacji w które matka nie będzie interesowała się tym, że dziecko biega po np. tramwaju kopiąc przy tym pasażerów (dzięki czemu pojawiło by się w Internecie jeszcze kilka dodatkowych opisów tej historii autorstwa świadków tego zdarzenia ale przecież nie o to tutaj chodzi).

pierwszy raz słyszałam te historyjkę w Warszawie we wczesnych latach 80. lub nawet pod koniec 70. Oczywiście opowiadana była przez "naocznego świadka". Różniła się od przytoczonych tylko tym, że "karcący" mamusię młody człowiek napluł na swój bilet, który następnie przykleił jej do czoła, wygłosił komentarz i wysiadł z tramwaju.

Wiele lat temu w Panoramie Legnickiej wydarzenie było opisywane jako autentycznie mające miejsce w autobusie legnickiej komunikacji miejskiej, w linii "22" relacji Legnica Dw. PKP - Złotoryja Hoża Szpital.

Ja jestem z Częstochowy i słyszałam podobną historię - wszystko to samo - dzieciak 5 - 7 lat, niereagująca mamusia, tylko reakcja współpasażera, młodego chłopaka nieco inna. Otóż chłopak, gdy autobus/tramwaj się zatrzymuje, chłopak mówi, że też był wychowywany bezstresowo, wali mamusię w pysk i ucieka.

Dziś w autobusie słyszałem tą historię, oczywiście jako oryginał :)

slyszalam to od kolezanki, jako autentyczna historia, w 2000 lub 2001 roku

o te historie slyszalam po raz pierwszy w gdansku na poczatku lat 80 - miejscem akcji byl autobus, bohaterowie: mamusia, synek, mlody wspolpasazer, reszta jak w przytoczonych opowiesciach, ale najlepsze jest to, ze uslyszalam te opowiesc w zeszlym roku, czyli 2008 r., w Hannoverze, opowiedziana w jezyku niemieckim przez rodowitego Niemca, oczywiscie jako "najprawdziwsza prawde" czyli jego znajomy ma znajomego,ktorego znajomy (itd.) jechal autobusem (albo tramwajem - nie pamietam) oczywiscie w Hannoverze i w tymze srodku lokomocji siedziala mamusia z synkiem, ktory kopal po nogach wspolpasazera siedzacego naprzeciwko, w odpowiedzi na prosbe o zwrocenie dziecku uwagi odpowiedziala, ze nie bedzie dziecka do niczego zmuszac, bo wychowuje je bezstresowo no i dalej jak w polskiej opowiesic: guma do zucia, czolo
czy jest to w takim razie , ze tak powiem "europejska miejska legenda" czy tez zostala przywleczona do Niemiec przez Polakow?

Usłyszałem to jako autentyczną historię w połowie lat 80-tych, od mojej studiującej kuzynki. Swiadkiem zdarzenia była jej serdeczna koleżanka, jeszcze z liceum.

Też słyszałam tę historię od kogoś kto podobno zna naocznego świadka. Woj. podkarpackie, jakiś rok - dwa lata temu.
Wydaje mi się (lecz głową nie ręczę), że historię tę któraś z polskich, współczesnych pisarek wykorzystała w swojej książce. Niestety nie pamiętam która.

"wymac✸✸je" :D