Podsłuchujemy internetowy głuchy telefon: listy łańcuszki, miejskie legendy, pogłoski, mistyfikacje, faktoidy, owcze pędy i koty w butelkach.

komentarz

Wykład na temat popularnego wulgaryzmu NIE jest — żadna to niespodzianka... — autorstwa profesora Jana Miodka. Dzięki łańcuszkowi zacnych osób udało mi się w tej sprawie uzyskać dementi profesora.

„Wykład” krąży też w internecie jako nagranie w formacie MP3. W nagraniu tym prelegent jest anonsowany jako profesor „Jan Dżemik”. To satyryczne nagranie jest z dużym prawdopodobieństwem wtórne — tekst ma już dłuższą, co najmniej kilkuletnią historię, zresztą czasami jest podawany bez wiązania go z prof. Miodkiem. Dzięki odniesieniu do filmy „Psy” mamy dolną granicę powstania tekstu (1992 rok).

Istnieje dłuższy, rzadszy wariant powyższego tekstu z następującym ciągiem dalszym:

Filmy w których k✸✸✸a jest obecna w każdej kwestii, idą tylko po 23,
aby małe dzieci nie pokalały swoich delikatnych uszek, a tymczasem ich
rodzice nie przypuszczają nawet, że mały Piotruś bawiąc się w
piaskownicy łopatka mówi do Jasia: "Ej, ty kulwa, weś no mi podaj
kulwa kopalke".

Można postulować, aby uznać k✸✸✸ę za narodowe słowo wszystkich Polaków
i umieścić je we wszystkich oficjalnych przysięgach, przyrzeczeniach
albo nawet i w hymnie. Można obdzielić k✸✸✸a szkoły (II LO im. K✸✸✸y
Nędzy), ulice (Aleja Kurew), a także nazwy partii politycznych (Polska
Partia K✸✸✸iarzy, Unia Kurew Polskich). Przykładów można by mnożyć w
nieskończoność. A jednak wiele osób oburza się słysząc soczysta k✸✸✸ę.
Dlaczego jesteśmy aż tak nietolerancyjni? Nasi rodzice kodując nam
system wartości nie przypuszczali, że świat, a wraz z nim język pójdą
tak bardzo do przodu, nie myśleli, że k✸✸✸a będzie na porządku
dziennym w większości polskich domów.

Dlatego też apeluję do wszystkich. K✸✸✸a przyszłością narodu! Więcej
k✸✸✸y! Niech k✸✸✸a wypełni nasze gardła! Z k✸✸✸ą na ustach idźmy przez
życie! Tak jest łatwiej i przyjemniej. Krzyczmy k✸✸✸y przy każdej
okazji, nie obawiając się gromiących spojrzeń przechodniów. Niechaj
k✸✸✸a na stale zagości w naszych wypowiedziach. Mówmy już nie:
"Poproszę, k✸✸✸a kilo sera", ale "K✸✸✸a, poproszę, k✸✸✸a, kilo, k✸✸✸a,
sera, k✸✸✸a, k✸✸✸a". Nie bójmy się k✸✸✸y! To przecież słowo zbudowane
z takich samych liter, jak każde inne, a jak wiele potrafi wyrazić.
Jakże piękna jest k✸✸✸a, właśnie poprzez swoja prostotę i niewinność.
Wiwat k✸✸✸a! Niech żyje! Gdy k✸✸✸a będzie obecna na ustach każdego
Polaka, dojdzie do scalenia narodu, ze spojenia jego struktur na
każdym poziomie, przestaną się liczyć bariery polityczne, społeczne
czy majątkowe, znikną wszelkie problemy, a cały naród stanie zgodnie,
i krzyknie gromkim echem: "O k✸✸✸a"

Jeśli chodzi o, nazwijmy to, meritum, to podana w łańcuszku etymologia omawianego wulgaryzmu (od łacińskiego curva) jest najprawdopodobniej fałszywa. Według Andrzeja Bańkowskiego, autora Etymologicznego słownika języka polskiego, słowo k✸✸✸a (właściwie kurew) pierwotnie oznaczało niezamężną kobietę. K✸✸✸a stała się pejoratywna ze względu na obraźliwy zwrot k✸✸✸ie macierze syn (syn niezamężnej kobiety, bękart).

Inna teoria głosi, że k✸✸✸a w znaczeniu kobieta lekkich obyczajów pochodzi od słowa kura. Zwolennikiem tej teorii jest Wiesław Boryś, autor Słownika etymologicznego języka polskiego.

W każdym razie poważni etymolodzy nie wiążą wulgaryzmu z łacińskim słowem curva. Patrz także odpowiedź Poradni PWN.