Podsłuchujemy internetowy głuchy telefon: listy łańcuszki, miejskie legendy, pogłoski, mistyfikacje, faktoidy, owcze pędy i koty w butelkach.

Krąży e-mail zatytułowany "Lubicie chińszczyznę", zawierający 10 zdjęć stanowiących, hmmm..., krótki kurs przyrządzania szczura. Na pierwszym obrazku jakiś Chińczyk trzyma zwierzątko za ogon i podgrzewa je jakimś przyrządem. Później jest tylko gorzej.

Czy w Chinach jada się szczury? Od czasu do czasu, tak... Oczywiście nie jest to "przysmak", który się konsumuje codziennie. Ponadto, mówiąc precyzyjnie, z ekstrawagancji słynie Kanton, miasto na południu Chin. Krąży nawet powiedzenie: W Kantonie jada się wszystko, co posiada nogi z wyjątkiem stołu, wszystko co lata, z wyjątkiem samolotu i wszystko, co pływa z wyjątkiem łodzi. To wszystko obejmuje szczury, koty, psy. Oczywiście w porzekadle jest sporo przesady, przypuszczam, że przypomina to przechwałki naszych rodaków, wymieniających substancje, jakie wypili (metanol, płyn hamulcowy etc.)

Odpowiednio przyrządzona "szczurzyna" nie jest podobno taka zła... Pozwolę sobie w tym miejscu przytoczyć fragment arcyciekawej książki Wiesława Olszewskiego "Chiny. Zarys kultury":

Ze szczurów natomiast jada się wyłącznie te, które żyją w spichlerzach, dyskryminując wyraźnie kanalizacyjne. [...] Pasja badawcza zmusiła mnie, oczywiście w tropikach, do degustacji. Jest to niezłe mięso: [...] dobrze przyrządzony szczur zaś to delicja - młodziutki kurczaczek nie wytrzyma porównania... Szczurze ogony wyrzuca się, bo - z uwagi na trychiny - podobno są niezdrowe.

Trzeba też dodać, że szokowanie takimi niezwykłościami kulinarnymi trąci hipokryzją. W końcu dla przeciętnego mieszczucha widok szlachtowanych świni nie byłby mniej makabryczny.